Een nieuwe longitudinale studie, gepubliceerd in het Journal of the Endocrine Society, waarschuwt voor de bottoxische effecten van per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS), persistente hormoonverstorende stoffen die aanwezig zijn in het milieu en het menselijk lichaam, vooral bij kinderen.
De studie onderzocht de impact van vroege blootstelling aan deze stoffen op de botmineralisatie, een cruciale fase tijdens de adolescentie die bepalend is voor het bereiken van de piekbotmassa en het risico op osteoporose op volwassen leeftijd.
De onderzoekers bepaalden de serumconcentraties van PFAS bij 218 deelnemers op verschillende ontwikkelingsmomenten (bij de geboorte en op 3-, 8- en 12-jarige leeftijd) en vergeleken deze met de botmineraaldichtheid gemeten op 12-jarige leeftijd. De biometrische analyses tonen een significante omgekeerde relatie tussen de bloedwaarden van perfluoroctaanzuur (PFOA) en de botdichtheid ter hoogte van de onderarm.
Klinisch relevant is dat er een seksueel dimorfisme werd vastgesteld in deze toxicologische gevoeligheid: de negatieve correlatie tussen PFAS-blootstelling en verminderde botmineralisatie is duidelijk sterker bij meisjes dan bij jongens.
Daarnaast bleek de impact van andere PFAS-verbindingen op de botvorming sterk afhankelijk van het tijdstip van blootstelling, wat wijst op het bestaan van specifieke kwetsbare ontwikkelingsvensters tijdens de kinderjaren.
Deze bevindingen onderstrepen het belang van het beperken van omgevingsblootstelling aan deze xenobiotica om het fosfocalciummetabolisme vanaf jonge leeftijd te beschermen, en om de gevolgen te evalueren bij personen die reeds aan deze stoffen zijn blootgesteld.
Delen via e-mail