Een recente epidemiologische studie toont de schadelijke impact van per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS) op de veroudering van menselijke cellen.
Onderzoekers analyseerden bloedgegevens uit een grote cohort om de methylering van desoxyribonucleïnezuur (DNA) te evalueren. De kwantitatieve resultaten tonen een duidelijke versnelling van de biologische leeftijd, vooral bij mannelijke patiënten tussen vijftig en vierenzestig jaar.
Op biochemisch niveau veroorzaken perfluorononaanzuur (PFNA) en perfluoroctaansulfonamide (PFOSA) zeer significante epigenetische veranderingen. Deze chemische verbindingen, dankzij hun uitzonderlijk sterke moleculaire bindingen, zijn bestand tegen afbraak in het milieu en hopen zich geleidelijk op in het vetweefsel en het serum van individuen. Tijdens hun onderzoek paste het medisch team twaalf verschillende epigenetische klokken toe om de exacte cellulaire leeftijd van de deelnemers te schatten.
Chronische blootstelling aan deze milieutoxines veroorzaakt een verhoogde metabole kwetsbaarheid tijdens de vijftigjarige leeftijd, een periode die wordt beschouwd als een bijzonder kritische biologische fase. Roken en andere leefstijlgerelateerde risicofactoren verergeren deze cellulaire toxiciteit aanzienlijk.
In tegenstelling tot vrouwen vertoont de mannelijke cohort een sterkere gevoeligheid voor deze persistente verontreinigende stoffen. De auteurs benadrukken dat de structuur van deze verbindingen hun fysiologische eliminatie verhindert. Tot nu toe richtten gezondheidsautoriteiten zich uitsluitend op de historische PFAS. De huidige klinische gegevens onderstrepen echter de urgentie om de complexe interacties tussen verschillende verontreinigende stoffen te modelleren. Klinische artsen raden patiënten sterk aan het gebruik van bewerkte voedselverpakkingen te beperken om de inname van deze toxines te minimaliseren.
Delen via e-mail